mam wrażenie jakby nie było mnie tutaj sto lat. tyle rzeczy do napisania, do sfotografowania, do zrobienia i totalny brak chęci i siły. może to również przez to, że próby dogadania się z fotografią kończyły się za każdym razem porażką. bo dziwną rzeczą jest robienie tego czego się kocha trochę wbrew sobie. dochodzę do wniosku że śmierć dysku ze wszystkim zdjęciami z ostatnich miesięcy może nie była tragedią, a wręcz przeciwnie. może to ten punkt w życiu, w którym wreszcie należy coś zmienić, wreszcie stwierdzić czego tak się naprawdę chce od tego co się robi. chociaż pewnie to wnioski zbyt abstrakcyjne, a przede wszystkim zbyt górnolotne.
za dwa tygodnie czeka mnie przeprowadzka. to w ogóle był dziwny rok i chyba nie mogę tego wszystkiego ogarnąć. ale obiecuję sobie, że wreszcie w końcu coś zacznę robić (chyba szkoła mnie prędzej czy później do tego zmusi). tak więc stuku puku…. wracamy z przytupem! : ) bo zakurzyło się tutaj dość mocno
