koniec.

wakacje były i się skończyły, a jako, że ania się wakacjowała to nawet zdjęc jej się robic nie chciało. tak czy inaczej wracamy do mniej lub bardziej szarej rzeczywistości acz z uśmiechem.

były gdzieś tam po drodze bieszczady, trochę zbyt zatłoczone może, ale piękne jak zawsze.

gdzieś tam po drodze się zestarzałam, był tort orzechowy i ogień w kominku. przy okazji aparat roztrzaskany na podłodze też się przydarzył z nienacka.

pięknie pachną róże i gdzieś już z oddali wisząca w powietrzu jesień.

i muzyka. nie chce wiele pisac, wole posłuchac….

w górach jest wszystko co kocham.

bieszczady. jak góry wyglądają każdy wie, więc nie będę zdjęc gór pokazywac, ludzi i chwil spędzonych razem tam właśnie. mokro, zimno acz radośnie, wesoło, czasem nieprzewidywalnie.

nie chce mi się dużo pisac. walcze z zastojem.

bo jakoś bieszczady mają to do siebie, że robią czary mary. bo ‘anioły są takie ciche..’